76ο φεστιβάλ Βενετίας: Λίγο πριν την ώρα των βραβείων…

Το φεστιβάλ ετοιμάζεται για την τελετή λήξης του που θα γίνει το βράδυ του Σαββάτου στην Σάλα Γκράντε.

Ο Ζαν Ντιζαρνέν στον ρόλο του αξιωματικού που διερευνά την υπόθεση Αλφρεντ Ντρέιφους στην ταινία «J’ accuse» («Κατηγορώ») του Ρόμαν Πολάνσκι, ο οποίος στα 86 του έκανε μια ταινία κλασική, επίκαιρη και μοντέρνα ταυτόχρονα.

Βενετία, αποστολή

Ενώ το Λίντο έχει σιγά –σιγά αρχίσει να αδειάζει από τον πολύ κόσμο, το φεστιβάλ ετοιμάζεται για την τελετή λήξης του που θα γίνει το βραδυ του Σαββάτου στην Σάλα Γκράντε, όπου η πρόεδρος της κριτικής επιτροπής σκηνοθέτρια Λουκρέσια Μαρτέλ (Αργεντινή) και τα υπόλοιπα μέλη της θα ανακοινώσουν τα βραβεία. Όπως έχω αναφέρει σε πολλές ανταποκρίσεις, είναι αδύνατον – πλην κάποιων κραυγαλέων εξαιρέσων – να προβλέψεις τον δρόμο που θα θελήσει να ακολουθήσει μια κριτική επιτροπή, πόσο μάλλον ενός τόσο σημαντικού κινηματογραφικού φεστιβάλ όπως αυτό της Βενετίας.

Τολμώ ωστόσο να αναφέρω ότι ότι ο «Joker» του Τοντ Φίλιπς δεν θα πρέπει να απουσιάζει από τα βραβεία, σίγουρα όχι σε ότι αφορά την ανδρική ερμηνεία: το δίνεις με κλειστά τα μάτια στον Χοάκιν Φίνιξ για την τεράστια σωματική και ψυχική ενέργεια που έδωσε στον ρόλο του άσπονδου εχθρού του Μπάτμαν. Ο Φίνιξ έχει ξαναπάρει βραβείο στη Βενετία, το Α’ ρόλου εξ’ ημισείας με τον Φίλιπ Σίμορ Χόφμαν για το «The master». Ε, να το ξαναπάρει. Είναι μια ταινία μόνος του.

Τολμώ επίσης να πω ότι όσοι ξέρουν κινηματογράφο – και είμαι σίγουρος ότι τα μέλη μιας τέτοιας επιτροπής ξέρουν – βάζουν κατά μέρος τις ενστάσεις τους για την προσωπική ζωή των καλλιτεχνών όπως π.χ. ο Ρόμαν Πολάνσκι και του δίνουν κάποιο βραβείο για την τελευταία ταινία του, «J’ accuse». Και αν  θέλετε την γνώμη μου κάποιο μεγάλο  βραβείο. Ο παππούς Πολάνσκι (86 ετών παρακαλώ!) παραμένει ένας μετρ της εικόνας.

Θεωρώ επίσης ότι το «Βαμμένο πουλί» (από το μυθιστόρημα του Γέρζι Κοζίσκι, του Τσέχου σκηνοθέτη  Βάτσλαβ Μάρχουλ αξίζει επίσης να βραβευτεί, γιατί είναι μια ταινία του πολύ απλά, μας θυμίζει ότι το σινεμά είναι πάνω από όλα εικόνα. Και αν μη τι άλλο η εικόνα σε αυτή την ασπρόμαυρη ταινία βγάζει μάτι.

Θα ήθελα να δω κάποια νέα γυναίκα ηθοποιό να ξεχωρίζει για την δουλειά της και από τις ταινίες του διαγωνιστικού τμηματος, δύο γυναικες ξεχώρισα (και δεν ήμουν ο μόνος): τη χιλιανή  Μαριάνα Ντι Τζιρόλαμο που παίζει τον ρόλο του τίτλου στην «Εμα» του συμπατριώτη της Πάμπλο Λαραίν και τη  Αυστραλέζα Ελίζα Σκάνλεν πρωταγωνίστρια στο «λοξό» οικογενειακό δράμα  «Babyteeth» της Σάνον Μέρφι  όπου υποδύεται μια κοπέλα  πάσχουσα από σοβαρή ασθένεια.

Και άφησα για το τέλος την «Γαμήλια ιστορία» όπως «βάφτισα» το «Marriage story» του Νόα Μπάουμπαχ, απλώς και μόνον διότι είναι μια ταινία που δεν μπορείς παρά να αγαπήσεις. Γιατί πράγματι όλοι αγάπησαν αυτό το οικογενειακό δράμα με τους Ανταμ Ντράιβερ, Σκάρλετ Τζοχάνσον και Λόρα Ντερν που πολύ πιθανόν (αν βγει στις αίθουσες γιατί είναι παραγωγή Netflix) να φτάσει ως τα Όσκαρ.

Το Βήμα

Αφήστε μια απάντηση

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί.