«6»: Μια παράσταση στο θέατρο Θησείον… Ποιοι είμαστε τελικά;

«6»: Μια παράσταση στο θέατρο Θησείον… Ποιοι είμαστε τελικά;

Πόσο εύκολα οι άνθρωποι, ο περίγυρος μας δέχεται την αλήθεια μας, τις αλήθειες μας, την ταυτότητα, την πορεία, το χθες και τώρα της ζωής μας.

Της Κατερίνας Φραγκουλάκη

Πόση δύναμη, ψυχική κυρίως, χρειάζεται για να πετάξει κανείς τη μάσκα του και με πάθος να εξιστορήσει και να περιγράψει τη ζωή του, έτσι όπως ακριβώς είναι. ΟΠΩΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΙΝΑΙ. Μια ζωή εμπνευσμένη από στιγμές ή δημιούργημα στιγμών, που άλλοτε προκαλούν τη τάση της αποδοκιμασίας από τον κύκλο μας και άλλες τον έπαινο. Κάποιες την ανησυχία και άλλες τον φόβο. Αλλά πως αλλιώς θα μπορούσε να «γεννηθεί» η ιστορία μιας ζωής, ενός ήρωα, ενός πρωταγωνιστή, αν η ζωή του δεν ήταν γεμάτη από εναλλαγές και απρόοπτα. Αν ο ίδιος ο ήρωας που ενσαρκώνει τον ρόλο του μέσα στην τίμια καθημερινότητά του δεν γινόταν πρωταγωνιστής της ζωής του;

Στη σκηνή του θεάτρου «Θησείον, ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ», είχα τη τύχη χθες, να παρευρεθώ στην πρεμιέρα της παράστασης «6». Μια παράσταση εμπνευσμένη από το βαθυστόχαστο έργο του σπουδαίου Ιταλού συγγραφέα Luigi Pirandello. Ένα έργο που με πάθος μέσα από τους ήρωες που ενσαρκώνουν τους ρόλους, δίνει απαντήσεις σε ερωτήματα που χρόνια- νιώθω- πως παιδεύουν αλλά και παγιδεύουν την ανθρώπινη ύπαρξη, το μυαλό και τη ψυχή. Ποιοι είμαστε, γνωρίζουμε 100% το ποιοι είμαστε; Με πόση δύναμη ψυχής αντιμετωπίζουμε τη ζωή που κάποιοι άλλοι δημιουργούν για εμάς χωρίς εμάς. Με πόση ευκολία ή δυσκολία οι άνθρωποι ακούν και δέχονται τις αλήθειες μας; Κατά πόσο η αποκάλυψη μιας αλήθειας μπορεί να πληγώσει εκείνον που επιβάλλεται να τη ζήσει αλλά και όλους όσους βιώνουν και τελικά επιβιώνουν δίπλα σε αυτό τον υπερήρωα που περνάει την δική του δοκιμασία, αποδοκιμασία. Γιατί μην γελιόμαστε, ο καθένας από εμάς πρωταγωνιστεί στο θέατρο της δικής του ζωής.

Μια παράσταση που αξίζει να δείτε, γιατί οι πρωταγωνιστές της, οι: Καλή Δάβρη, Ανθούλα Ευκαρπίδου, Γιώργος Καρατζιώτης, Σήφης Μάινας, Κυριάκος Μαρκάτος, Κώστας Πιπερίδης, Κωνσταντίνος Τσονόπουλος, Ζαχαρένια Φραγκιαδάκη, Θάλεια Χαραρά, ενσαρκώνουν τους ρόλους τους με τελειότητα, μεράκι, αυθορμητισμό, γενναιότητα ψυχής. Ταυτίζονται απόλυτα με τα πρόσωπα τα οποία καλούνται να υποδυθούν και με μοναδική μαεστρία μας αποδεικνύουν εμπράκτως το ταλέντο τους, κερδίζοντας το θερμό χειροκρότημα μας. «Χαρίζοντας» γενναιόδωρα μια παράσταση από εκείνες, που εγώ προσωπικά θα αναζητούσα να δω και δεύτερη φορά.

Η πρόβα ενός θιάσου διακόπτεται, όταν στον θεατρικό χώρο εισβάλουν 6 πρόσωπα, ζητώντας με πάθος να πουν αλλά και να υποδυθούν την ιστορία της ζωής τους, την πραγματική τους ιστορία. Ψάχνοντας συγχρόνως να βρουν τον δικό τους συγγραφέα. Έναν συγγραφέα που θα τους αναστήσει, προσφέροντάς τους μέσα από την πένα του, πνοή, αέρα, ανάσα και μια θέση ανάμεσα στους αιώνιους ήρωες των σπουδαίων θεατρικών έργων. Ένας πατέρας, μια κόρη, ένας γιος, μια μητέρα, η ζωή, οι ζωές. Ένας σκηνοθέτης και δυο πρωταγωνιστές. Και φυσικά η μοίρα τους, το πεπρωμένο τους.

Στο τιμόνι της σκηνοθεσίας αλλά και της Διασκευής η Αγνή Χιώτη. Η κα. Χιώτη δημιουργεί μια παράσταση με μεγάλο μεράκι και δικαιολογημένα κερδίζει το χειροκρότημά μας. Προκαλώντας συγχρόνως τη ματιά μας, -έχοντας ως όπλο της το σκηνοθετικό της ταλέντο- να παραμένει στραμμένη στους πρωταγωνιστές της. Μια σπουδαία παράσταση.

Η Καλή Δάβρη, η κόρη, έρχεται αντιμέτωπη με έναν δύσκολο ρόλο και κερδίζει το στοίχημα. Ένας ρόλος εμπνευσμένος από κωμικά αλλά και δραματικά χαρακτηριστικά. Η κα. Δάβρη αποδεικνύει επί σκηνής μέσα σε 75′ το ταλέντο της. Ένα ταλέντο που συγκινεί, δίνοντάς της, κατά τη γνώμη μου, μια θέση ανάμεσα στους υπερταλαντούχους ηθοποιούς της γενιάς της. Κάνοντας τα μάτια μας άλλοτε να δακρύσουν και άλλοτε να χαμογελούν. Ταυτίζεται απόλυτα με τον ρόλο της, προσφέροντας απλόχερα ψυχή και ερμηνεία επί σκηνής.

Η Ανθούλα Ευκαρπίδου και ο Κώστας Πιπερίδης, ερμηνεύουν με εξαιρετικό πάθος τον ρόλο τους ως πρωταγωνιστές και ως οι μοναδικοί ΑΛΗΘΙΝΟΙ ηθοποιοί του θιάσου. Η ανάγκη και το πείσμα τους να βρίσκονται συνέχεια επί σκηνής αλλάζει ρότα όταν έρχονται αντιμέτωποι με τα πρόσωπα, ήρωες που εισβάλουν στον χώρο κατά τη διάρκεια της δικής τους πρόβας. Και εκεί η ιστορία ξεκινάει…

Ο Γιώργος Καρατζιώτης ως ο σκηνοθέτης του θιάσου, προσφέρει στο κοινό μια εξαιρετική ερμηνεία, Ενσαρκώνει με μοναδική τελειότητα τον αυστηρό δημιουργό της παράστασης και του σεναρίου.

Η σκηνική παρουσία του Σήφη Μάινα, ως πατέρας της οικογένειας, κλέβει τις δικές μου εντυπώσεις. Ερμηνεύει με δυναμισμό τον ρόλο του. Ταυτίζεται απόλυτα με τον ήρωα του έργου, κλέβοντας μέσα από τα χέρια μας το χειροκρότημα και από τον λόγο μας ένας μεγάλο μπράβο!

Ο Κυριάκος Μαρκάτος, με την ερμηνεία του προσφέρει ευχάριστες στιγμές στο κοινό κατά τη διάρκεια της παράστασης. Ένας ρόλος «ντυμένος» με χιούμορ και λόγια που προκαλούν χαμόγελα.

Η ερμηνεία του Κωνσταντίνου Τσονόπουλου ως γιος με συγκίνησε ιδιαίτερα. Ένα νέο παιδί γεμάτο πάθος, ταλέντο που «γεμίζει» με την παρουσία του τη σκηνή. Την ερμηνεία του την χαρακτηρίζω άκρως συγκινητική. Η Ζαχαρένια Φραγκιαδάκη, η Ισπανίδα του έργου μας, ξεδιπλώνει με ιδιαίτερο μεράκι το ταλέντο της επί σκηνής. Η Θάλεια Χαραρά, η μητέρα, κλέβει χωρίς δεύτερη σκέψη το χειροκρότημα.
Μια παράσταση που αξίζει να δείτε!

Αφήστε μια απάντηση

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί.